دیشب دو بار زنگ زد و من نبودم میدونم که اینجور وقتا خیلی دوست داره با من صحبت کنه بخاطر همین بدون اینکه فکر کنه بهش پیشنهاد دادم تا امروز یکدیگرو ببینیم . بعد از اینکه رفتم بیمارستان تا به بابا بزرگ سر بزنم سر ساعت 5.30 خودمرو به محل قرارمون رسوندم . ساعت 6 قرارمون بود و من خیلی زودتر رسیده بودم پس رفتم تا کمی پول بردارم تا با فاخته برای خرید تی شرت به مغازه مورد نظرم برم اما متاسفانه دستگاه از کار افتاد پس به محل قرارمون برگشتم و منتظر موندم تا عشقم بیاد .............. همیشه دیر میاد 6 دقیقه تاخیر داشت شاید به نظر خیلی کم بیاد ولی برای من که تمامی لحظه هامو با اون زیبا میبینم خیلی زیاده ، زیاده چون اینطوری 6 دقیقه از زمانی رو که می تونم با اون باشم از دست میدم از دستش عصبانیم اما وقتی میاد همچی از یادم میرم وقتی با اون چشهای شیطونش از دور منو میبینه و یه اخم ملیح رو صورتش میشینه ، اخمی که توأم میشه با نمایان شدن دندونهای یک دست و کوچولوش که سفیدیشو میتونی از 20 متری به راحتی ببینی .... اگه دل تنگ شدن براش تا این حد برای من عذاب آور باشه ، اگه نشنیدن صداش منو تا ته ظلمت ببره ، اگه ندیدنش افکارمو به مرز پوچی ببره ، اگه دیدن ناراحتیش دلمو به درد بیاره ، اگه، اگه ، اگه ،،،،،،،،،، اگه اینها که گفتم مفهومش همون عاشق شدن باشه ، عشقی که هرگز نتونسته بودم تا بدین سن درکش کنم ، باید به جرأت بگم که من عاشقشم ،...... این تنها دلیل منطقی برای احساسات منه ..... اما دوست ندارم عشقم من به اون کوتاه باشه و بعد بفهم که از سر تنهائی بهش علاقه مند شده بودم نه هرگز ، نمی خوام اینطوری باشه . راستی چه دلیلی وجود داره که باور کنم عشقم از روی احساسات زودگذر نیست ؟ من که بچه نیستم ...... من اونقدر سنم کشش داره که بفهمم واقعاً دوسش دارم ........ با هم به بانک تجارت میریم و من پول تی شرت رو بر میدارم و با فاخته به سمت فیروز آباد میریم و تی شرت رو انتخاب میکنیم ، یه تی شرت سفید که البته مدلش از من بود و انتخاب رنگش از فاخته از اونجا بیرون میایم و ازش میخوام تا به پارک بریم . دوباره سوالات عجیب غریب میکنه گمونم میخواد یه جدل دیگه رو شروع کنه نمیدونم چرا نمیزاره یه روز در کمال عشق و محبت همدیگرو ببینیم . نمی دونم چرا تا بحال نفهمیده من چقدر احساساتی هستم ، شاید هم میدونه و میخواد منو اذیت کنه به هر حال سوال جدیدش اینه : تو چه زنی رو برای آینده خودت در نظر گرفتی یعنی ازچه نظر روش حساب میکنی دوست داری زندگی زناشوئی تو در چه حدی باشه ؟ منم میگم عاشقانه مطلق یعنی وقتی زنم تب کرد من از غصه دق کنم و وقتی ناخن من شکست اون از ناراحتی بمیره ، من همچین زندگی رو میپسندم ! دوباره میپرسه آیا فکر میکنی که من میتونم همچین آدمی باشم ؟ منم میگم آره ! میگه : اگه نتونستم ؟ میگم اونوقت منم میرم پی کارم ! این حرفم ناراحتش میکنه و میگه پس تو اونی که من می خوام نیستی! میگم چرا ؟ میگه چون فکر میکردم وای میسی تا منو عاشق خودت کنی نه اینکه بزاری بری ......! من میگم وقتی طرف نخواد عاشق بشه این چه اجباریه که من این کارو بکنم ؟ مگه من میتونم عشقمو و دوستیمو به کسی دیگه تحمیل کنم ؟ ......... فاخته یه تز خاصی داره و اونم اینه که اگه یکی از دو نفر نسبت به دوستی سرد باشه نفر دوم باید تا اونجائی که میتونه صبوری به خرج بده و طرفو به سمت خودش بکشونه .... نه اینکه بزاره بره ........ ولی تز من بر خلاف اینه بهش گفتم اگه دوست دختر من بیش از ده روز به تلفنهای من جواب نده و قرار ملاقاتهای من رو کنسل کنه من میرم . دقیقاً ده روز و بعد از این مدت دیگر هرگز من رو نخواهد دید ! با تعجب به من نگاه میکنه و منم بهش میگم که اینرو از روی غرور خودم میگم چون آدمی هستم بسیار زود رنج و مغرور ، من نمیتونم به کسی التماس کنم که بیا و با من دوست باش اگه دلش پیش من باشه خودش میاد جلو وگرنه من کاری نخواهم کرد. بهش گفتم اگه کسی کوچکترین محبتی در حق من بکنه من تمام وجودم رو نثارش می کنم و بلعکس اگه کوچکترین بی احترامی از عشقم نسبت به خودم ببینم دیگه هرگز من رو نخواهد دید .....خب این حرفا جائی در مغز فاخته نداره تفاوت افکار من و اون خیلی بیشتر از این حرفاست میگه : خب پس اون فردی که میخواد این کارهارو بکنه خیلی بی معرفته ازش ناراحت میشم و میگم بعد از این همه ،،،،، حالا انگ بی معرفتی به من می چسبونی سریع حرفشو عوض میکنه و میگه که من با تو نیستم تو خودت رو به من ثابت کردی ، توی بد مخمصه ی میفته ، و میخواد یه جوری خودشرو تبرئه کنه ، میگه من دارم با این حرفا تو رو امتحان میکنم منم میگم که نیازی به امتحان من نیست دلیلی نداره این سوالات در مورد تموم مردها جواب بده همه که مثل هم نیستند تو حتماً یبار اینکارو انجام دادی و جواب گرفتی ، اما دلیل بر این نیست که دوباره جواب بده ، بهش بر میخوره و دیگه حرفی در این مورد نمیزنه ، بهش میگم ببین اگه دوسم نداری یا از من خوشت نمیاد رک راست به من بگو تا من با خیال راحت برم سراغ بدبختیم ، بزار تا بیش از حد به هم وابسته نشدیم بی خیال هم بشیم ، با اصرار میگه که تو منظور منو درک نکردی من به تو علاقه دارم ، گفتن احساسات درونی من برام سخته ، به طرف شهرداری میریم و بین راه کلی حرف میزنیم توی راه نقطه ضعف منو میخواد و منم میگم ابراز محبت از طرف مقابل منو به هر کاری وادار میکنه اونم میگه من میدونستم . از وقتی که این حرفو بهش زدم چپ و راست میگه دوست دارم ، خندم میگیره اونم همینطور ، میدونم که این حرفو از ته دل میزنه و میخواد اینو در لفافه شوخی بپیچونه ولی با این حال اذیتش میکنم و میگم حالا من از کجا بدونم بعد از گفتن این راز حرفهای عاشقانه ای که به من میزنی از روی حقیقته یا دروغ ، اونم میگه من هرگز در مورد احساساتم دروغ نمیگم ......... مطمئن هستم که همینطوره وگرنه هرگز باهاش قدم نمی زدم .......... با هم به محل جدائی میرسیم و به گفته خودش مراسم خداحافظی رو انجام می دیم واز هم جدا میشم شب قراره که با هم تماس تلفنی داشته باشیم.